دمای خاموش کردن عمدتاً با توجه به نقطه بحرانی پوشش مقاوم در برابر سایش چدن با کروم بالا تعیین می شود. فولاد سابوتکتوئیدی معمولاً تا 30 تا 50 درجه بالاتر از Ac3 گرم می شود، در حالی که فولاد یوتکتوئید و فولاد هایپریوتکتوئید تا 30 تا 50 درجه بالاتر از Ac1 گرم می شوند. و در برخی موارد به 50 تا 70 درجه بالاتر از ^، همانطور که در شکل نشان داده شده است. اگر دمای گرمایش خاموش کننده فولاد ساب یوتکتوئیدی کمتر از Ac3 باشد، در این زمان فولاد کاملا آستنیته نشده است و مقداری فریت تبدیل نشده است. وجود دارد و فریت پس از کوئنچ در ساختار کوئنچ باقی می ماند. سختی فریت کم است، به طوری که سختی پس از خاموش کردن نمی تواند الزامات را برآورده کند، بلکه بر سایر خواص مکانیکی نیز تأثیر می گذارد. اگر فولاد ساب یوتکتوئیدی تا دمای Ac3 گرم شود. با خاموش کردن، دانه آستنیت به طور قابل توجهی بزرگتر خواهد بود، بنابراین خواص پس از خاموش کردن آسیب می بیند. فولاد یوتکتوئیدی در بالای Ac1 در دمای 30 تا 50 درجه حرارت داده شد. ذرات به طور مساوی بر روی ماتریس مارتنزیت لایهای توزیع شدهاند. چنین بافتهایی دارای سختی بالا، مقاومت در برابر سایش خوب و شکنندگی نسبتاً کم هستند. دمای فرونشاندن فولاد هایپریوتکتوئید نمیتواند کمتر از Ac1 باشد، زیرا فولاد در این زمان آستنیته نشده است. هنگام گرم شدن تا دمای کمی بالاتر از دما، پرلیت به طور کامل به آستنیت تبدیل می شود و مقدار کمی سمنتیت به آستنیت حل می شود. سمنتیت ثانویه به حل شدن در آستنیت ادامه میدهد و منجر به رشد مداوم دانههای آستنیت و افزایش غلظت کربن میشود که منجر به افزایش تمایل به تغییر شکل خاموش کردن، رفع ریزترکهای ساختاری و شکنندگی میشود. در عین حال، به دلیل آستنیت بالا محتوای کربن، مقدار آستنیت باقیمانده پس از خاموش کردن افزایش یافت و سختی و مقاومت در برابر سایش آستر مقاوم در برابر سایش را کاهش داد.
بنابراین، دمای گرمایش خاموش کننده فولاد هایپریوتکتوئید برای خیلی بالاتر از Ac1 مناسب نیست و گرمایش تا دمای Acm کاملا آستنیته یا بالاتر حتی نامناسب تر است.
